Płytą magnezową MAGNECO

August 10, 2016

Płytą magnezową MAGNECO. Podstawowe zalecenia dotyczące montażu ścian z płyt magnezowych MAGNECO i wykończenia płytką ceramiczną lub płytką z kamienia naturalnego.

 

Ściany z płyty magnezowej MAGNECO są dobrym podłożem dla wykończenia każdego rodzaju płytką ceramiczną (kafle, glazura, terakota, gres itp.). Powierzchnia ścian, na których układane są płytki każdego rodzaju powinna być twarda, równa, czysta, być odporna na deformację oraz posiadać dobrą przyczepność. Ważnym warunkiem dla tego rodzaju wykończenia jest dokładna geometria pomieszczeń oraz trzymanie pionu przez płaszczyzny ścian. Praktyczne każda powierzchnia ściany nośnej wymaga dodatkowego przygotowania w celu uzyskania powierzchni odpowiedniej jakości, tj. wyrównanie płaszczyzny, dostosowanie wymiarów ścian do wymiarów płytki ceramicznej oraz projektu architektury wnętrza.
 
  Pokrycie płytą magnezową ściany ułatwia wyrównanie płaszczyzny zarówno w pionie, jak i w poziomie, dokonanie korekcji długości płaszczyzny, która następnie będzie wyłożona płytką ceramiczną bądź płytką z kamienia naturalnego. Dość często powierzchnie lekkich ścianek działowych pomiędzy pokojami wykańcza się płytką ceramiczną lub innymi rodzajami płytek, montowanych na ścianie z płyty magnezowej.   Znakomita wytrzymałość płyty magnezowej MAGNECO umożliwia wykończenie powierzchni nie tylko lekką płytką ceramiczną o wadze 11–16 kg/m2 i grubości 7-9 mm, ale i – przy spełnieniu pewnych warunków – płytkami z kamienia naturalnego o wadze 52–58 kg/ m2 oraz grubości 20 mm.
 
  Dobór grubości płyty magnezowej MAGNECO, ilość jej warstw oraz rodzaj konstrukcji szkieletowej (dla wykończenia ścian czy montażu ścianki działowej) zależy od wymiarów wykańczanej powierzchni (wysokość oraz długość), jak też typu, rozmiaru oraz grubości płytki ceramicznej (sztucznej bądź naturalnej).   W konstrukcji szkieletowej ścianek działowych oraz wykończenia ścian wykorzystywane są profile (CW, UW, ewentualnie także СD, UD) z ocynkowanej stali o grubości 0,5–0,6 mm albo drewniane belki o jednakowym przekroju (optymalnie 50 x 60 mm).
 
Szkielet drewniany jest konstrukcją rzadziej używaną, która ma zastosowanie wyłącznie w pomieszczeniach nie narażonych na wilgoć o wysokości nie przekraczającej 3 metrów.   Przy niewielkiej krzywiźnie ścian konstrukcyjnych dla wyrównania powierzchni płytą magnezową można wykorzystywać metalowe konstrukcje z profili ocynkowanych (CD, UD), używanych przy montażu sufitów podwieszanych. Tego rodzaju wykończenie płytą magnezową o grubości 10 mm może mieć wysokość 4,5 – 5 m, można je wykorzystać również przy wykończeniu lekką płytką ceramiczną.
 
W celu zabezpieczenia sztywności powierzchni, mocowanie pionowych profili CD do ścian nośnych wykonuje się z użyciem wieszaków bezpośrednich ES, montowanych w rozstawie 600–1200 mm, przy czym każdy profil pionowy musi być połączony ze ścianą nośną nie mniej niż trzema wieszakami. Do mocowania górnego oraz dolnego końca profilu używa się profili UD, przytwierdzanych do sufitu oraz podstawy podłogi wzdłuż wykreślonej linii.
 
Na powierzchnię profili nośnych, związanych z konstrukcją stropów i ścian należy przed montażem użyć wartswy specjalnej taśmy uszczelniającej pod profile albo dwa podłużne paski uszczelniacza wzdłuż krawędzi profilu. Mocowanie profili nośnych do powierzhchni poziomych oraz skrajnych profili pionowych do konstrukcji nośnej wykonuje się z pomocą elementów mocujących, kątowników oraz wkrętów o średnicy 6 lub 8 mm. Rozstaw elementów mocujących powinien wynosić od 450 do 1000 mm. Zmniejszenie rozstawu pozwala na zwiększenie sztywności konstrukcji; ma zastosowanie przy wykończeniu powierzchni o znacznych wymiarach.
 
Najczęściej stosuje się rozstaw 400 mm pomiędzy pionowymi profilami CD oraz wykończenie jedną warstwą płyty magnezowej MAGNECO o grubości nie mniejszej niż 10 mm. Takie połączenie materiałów pozwala na zastosowanie płytki ceramicznej o wymiarach do 300 mm i wadze do 16 kg/m2.   Znacznie większą sztywność uzyska konstrukcja o rozstawie elementów pionowych 300 mm przy zmniejszeniu rozstawu wieszaków do 600 mm przy wykorzystaniu płyty magnezowej o grubości 12 mm, co umożliwia układanie cięższej płytki ceramicznej (sztuczny granit) o wymiarze do 400 mm.   Przy montażu dwu warstw płyty magnezowej MAGNECO 10+8 albo 10+10 mm można zastosować płytkę o rozmiarze do 600 mm.
 
W przypadku, gdy przygotowanie powierzchni z pomocą płyty magnezowej wykonywane jest na konstrukcjach nośnych o znacznym stopniu nierówności lub gdy istnieje konieczność ukrycia instalacji, jak też w przypadku użycia dla wykończenia płytki o większych wymiarach i wadze lub też cienkiej płytki z materiału naturalnego, szkielet należy wykonać z metalowych ocynkowanych profili 50, 75 oraz 100 mm. W konstrukcjach, które będą wykorzystywane w pomieszczeniach wilgotnych należy użyć elementów szkieletu posiadających dodatkowe pokrycie antykorozyjne. Montaż szkieletu jest analogiczny do opisanego powyżej.
 
Sztywność konstrukcji oraz jej wymiary określają następujące czynniki: przekrój zastosowanego profilu, rozstaw pionowych profili nośnych oraz elementów mocujących, a także grubość płyty oraz ilość warstw użytych przy układaniu. I tak, przy użyciu jako podstawowego profilu CW 50 oraz jednej warstwy płyty magnezowej o grubości 10 mm oraz rozstawie między osiami profili pionowych 400 mm można użyć konstrukcji szkieletowej o wysokości do 4 m oraz wykończyć powierzchnię płytką ceramiczną o wymiarze do 300 mm i wadze do 16 kg/m2.
 
Zmniejszenie wysokości konstrukcji zwiększa jej sztywność. Zmiana przekroju profilu na inny (np. z CW 50 na CW 75), jak też zmniejszenie rozstawu między profilami pionowymi do 300 mm pozwala na zwiększenie wysokości szkieletu średnio o 1 m. Zastosowanie przy układaniu płyt o grubości 12 mm zwiększa sztywność konstrukcji oraz umożliwia wykorzystanie cięższych i większych płytek ceramicznych o wadze do 25 kg/m2 i wymiarach 400 (450) mm. Wykończenie płytką większych rozmiarów (500–600 mm) jest możliwe przy wykorzystaniu pokrycia konstrukcji szkieletowej dwoma warstwami płyty magnezowej MAGNECO.
 
Wykończenie cienką płytką o grubości 20 mm z naturalnego kamienia jest możliwe w następujących warunkach: przekrój profilu powinien być nie mniejszy niż CW 75, o rozstawie profili pionowych 300 mm oraz na dwa warstwach płyty magnezowej, przy czym wysokość wykończanej powierzchni nie może przekraczać 2,5 m. Przy użyciu takiego materiału wykończeniowego należy kierować się następującymi zaleceniami: uwzględnić obciążenie wagą szkieletu elementów stropu, pokryć powierzchnię z płyty magnezowej gruntem zwiększającym przyczepność oraz zastosować masę klejową rekomendowaną dla tego materiału (np. masy z białego cementu dla przyklejenia płyt marmurowych).
 
Przy jednoczesnym wykańczaniu kilku ścian w jednym pomieszczeniu mogą powstać problemy ze stykami w narożnikach. Dlatego zaleca się rozpocząć od ścian o mniejszej długości (przy jednakowych konstrukacjach szkieletów) lub tych, które mają sztywniejszy szkielet (np. CW w porównaniu z CD). W konstrukcji szkieletowej montowanej jako pierwsza należy umocować profil pionowy w miejscu, w którym przewidziano połączenie narożne z sąsiadującym szkieletem. Po zamontowaniu płyty magnezowej na szkielecie pierwszej konstrukcji, od miejsca połączenia montuje się kolejne profile, przy czym należy zrobić z użyciem pod profil taśmy izolacyjnej samoprzylepnej lub uszczelniacza.
 
Podobnie do sposobu montażu ścian wznosi się szkielet dla lekkich ścianek działowych między pokojami. Różnica polega jedynie na tym, że płyty magnezowe montuje się z obu stron konstrukcji, a rodzaje wykończenia mogą być inne po każdej stronie.
 
Zawsze przed rozpoczęciem montażu na konstrukcji szkieletowej płyty magnezowe należy zaadoptować do temperatury oraz wilgotności pomieszczenia, w którym prowadzony będzie montaż oraz wykonać prace przygotowawcze. Płyta “aklimatyzuje się” w ciągu trzech dób od momentu dostawy do pomieszczenia do momentu początku montażu. W trakcie całego okresu montażu płyty w obiekcie należy przechowywać je w temperaturze dodatniej (optymalnie od +15°С до +25°С) na równej powierzchni poziomej (paleta albo drewniane belki) bez kontaktu z podłożem. Nie wolno dopuścić do namoknięcia płyty.
 
Zawsze przed rozpoczęciem montażu obie strony powierzchni, zewnętrzną i tylną oraz krawędzie płyty należy dwukrotnie pokryć gruntem głębokiej penetracji, metodą “mokre na mokre”, dzięki czemu zmniejsza się wchłanianie wilgoci przez materiał oraz zwiększa się przyczepność do powierzchni płyty.
 
Należy jednak wziąć pod uwagę następujące czynniki:   – płytka lepiej przywiera do szorstkiej (nie błyszczącej), tylnej strony płyty magnezowej MAGNECO; – przy wykończeniu pomieszczeń o dużym ryzyku zawilgocenia wewnętrznej strony konstrukcji (np. jednolite budowle z betonu), powierzchnię przeciwną do tej, na której będą naklejane płytki należy pokryć silikonowym hydrofobizatorem, co całkowicie uodparnia powierzchnię na zawilgocenie; – przy wykorzystaniu ciężkiej płytki ceramicznej (sztuczny granit) oraz cienkiej płytki z kamienia naturalnego powierzchnię płyty magnezowej, któraz będzie pokryta płytką należy pokryć gruntem zwiększającym przyczepność.
 
Czas schnięcia powierzchni płyty po pokryciu gruntem lub hydrofobizatorem podawany przez producentów to 3 do 6 godzin w zależności od rodzaju.   W trakcie montażu część płyt przycina się do odpowiednich rozmiarów. W tym celu należy oznaczyć płytę z pomocą metalowej linijki i ołówka. Następnie z pomocą noża oraz linijki wykonuje się nacięcie z jednej strony płyty wzdłuż nakreślonej linii. Ostrze noża powinno przeciąć warstwę siatki zbrojeniowej. Następnie płytę nadłamuje się wzdłuż linii nacięcia, zgina się oraz przecina siatkę zbrojeniową z drugiej strony. Dzięki tej prostej operacji unika się powstania pyłu oraz minimalizuje ilość odpadów.
 
Płytę magnezową MAGNECO można przycinać również z pomocą narzędzi elektrycznych: ręcznej piły tarczowej, wyrzynarki. Znacznie rzadziej używa się szlifierki kątowej. Przy użyciu tych narzędzi należy stosować tarcze o diamentowych zębach. W celu usunięcia pyłu przy cięciu narzędziami elektrycznymi należy zastosować filtry oraz nasadki pochłaniające pył.   Wszystkie krawędzie płyty, które powstały wzdłuż linii cięcia należy dwukrotnie pokryć gruntem. Po wyschnięciu można montować elementy z płyt magnezowych na konstrukcję nośną.
 
Płyty magnezowe MAGNECO mocuje się do szkieletu z pomocą wkrętów samonawiercających się z łbem z nacięciem. Rozstaw wkrętów przy jednowarstwowym pokryciu nie powinien przekraczać 200 mm, a odległość od krawędzi płyty do osi wkrętu powinna być 15–20 mm. Mocowanie płyty należy zaczynać od środka i nawiercać wkręty stopniowo ku krawędzi. W przypadku użycia dwu warstw płyty magnezowej, wszystkie podłużne i poprzeczne spoiny płyt zewnętrznej warstwy należy wykonywać wyłącznie “na zakładkę” w stosunku do styków wewnętrznej warstwy, by uniknąć pokrycia się spoin. Rozstaw między wkrętami wartswy wewnętrznej zwiększa się 2–2,5 raza (do 500 mm).
 
Wkręty nawierca się tak, by ich główka nieznacznie wchodziła w płytę magnezową. Nie wolno dopuścić do wystawania główki wkrętu ponad powierzchnię płyty. Orientacja płyt może być pionowa lub pozioma. Spoiny poprzeczne między sąsiadującymi płytami kolejnych rzędów przy poziomym rozmieszczeniu należy przesuwać o wielkość, stanowiącą krotność rozstawu profili pionowych. Natomiast przy pionowym ułożeniu należy przesunąć spoiny krótszej krawędzi w stosunku do siebie o nie mniej niż 600 mm.
 
Należy pozostawić szczeliny 8–10 mm pomiędzy krawędziami płyty magnezowej a powierzchnią podłogi, sufitu oraz styku ze ścianą nośną. Dzięki temu nie dochodzi do bezpośredniego kontaktu płyty z tymi powierzchniami, co zapobiega przenikaniu wilgoci do płyty magnezowej. Rozstaw ten wypełnia się silikonem na całą grubość płyty.
 
Pokrycie spoin szpachlówką można rozpocząć nie wcześniej niż trzy dni po ukończeniu montażu płyt na całej powierzchni, która będzie wykładana płytką ceramiczną. W celu wypełnienia spoin najlepiej używać dwuskładnikowej szpachlówki magnezowej. Masę należy przygotować dokładnie wedle instrukcji producenta, zarówno co do proporocji składników, jak też czasu użycia.
 
Spoiny można pokryć również innymi mieszankami np.na bazie cementu oraz domieszkami polimerycznymi, które nie ulegają skurczeniu po wyschnięciu oraz mają dobrą przyczepność do podłoża.   Nie zaleca się wypełniania spoin między płytami magnezowymi z użyciem materiałów na bazie gipsu, gdyż materiały te są niezwykle wrażliwe na wilgoć, pod wpływem której powstają rysy w spoinie w miejscu jej kontaktu z płytą magnezową.
 
Po zmieszaniu składników, roztwór nanosi się w poprzek spoin, następnie dokładnie wciera się go w głąb rozstawów pomiędzy płytami. Na powierzchni nad spoiną powinna pozostać niewielka warstwa szpachli dla kontynuacji wypełnienia spoiny i po to, by szpachla a szybko nie wyschła. W ten sposób wypełnia się wzdłuż całą spoinę. Jeśli spoiny są bardzo długie, należy je podzielić na kilka odcinków. Gdy szpachlówka zacznie wiązać, pośrodku spoiny, na naniesioną w spoiny mieszankę nakłada się siatkę z włókna szklanego o szerokości 100 mm.
 
Po ułożeniu siatkę silnymi ruchami szpachli należy maksymalnie zagłębić w naniesionej warstwie. Dzięki temu siatka zbrojeniowa znajdzie się wewnątrz warstwy szpachlówki. Po zatopieniu siatki w spoinie, szeroką szpachlą usuwa się resztki mieszanki oraz wygładza się z obu stron spoiny, by maksymalnie wygładzić zgrubienie. W przypadku użycia dwu warstw płyty magnezowej MAGNECO spoiny wewnętrznej warstwy wypełnia się szpachlówka i wyrównuje bez zbrojenia.
 
Spoiny można pokryć również poliuretanowym uszczelniaczem. W tym przypadku użyć należy specjalnego pistoletu, spoinę wypełnia się na całą grubość płyty, wzdłuż całej długości, bez przerw, a następnie po utwardzeniu wypełniacza, szpachlą usuwa się wystający ponad powierzchnię wypełniacz. Nie stosuje się zbrojenia.
 
Układanie płytki ceramicznej na podkładzie z płyty magnezowej MAGNECO nie wymaga przygotowania idealnie gładkiej powierzchni. Dlatego też wcześniej wykonane czynności wypełniania spoin szpachlówką oraz zbrojenia ich siatką i wyrównywania powierzchni stanowi dostateczny warunek dla ułożenia na tak przygotowanej powierzchni płytki ceramicznej. Po całkowitym wyschnięciu spoin można rozpocząć układania płytki.
 
Przed naklejeniem płytki ceramicznej, na czyste i suche podłoże z płyty magnezowej, wyznacza się linię, do której będzie wyrównany podstawowy rząd płytek. Płytkę ceramiczną przykleja się do podłoża z płyty magnezowej z pomocą odpowiedniego kleju na bazie mineralnej, sprzedawanego w postaci suchej mieszanki. Gotową do wymieszania suchą masę dla płytki ceramicznej miesza się z wodą zgodnie z zaleceniami producenta. Płytkę ceramiczną przykleja się do podłoża z płyty magneztyowej na dwa sposoby: roztwór kleju nanosi się na powierzchnię z płyty magnezowej albo na tylną powierzchnię płytki ceramicznej z pomocą szpachelki ząbkowanej.
 
Jeśli płytka ceramiczna z tylnej strony ma głębokie wyżłobienia, należy wziąć szpachlę z większymi ząbkami. Należy dobrać tak szpachlę, by powierzchnia, na którą naniesiono roztwór kleju była pokryta nie mniej niż na 75–80%.
 
Po naniesieniu roztworu kleju płytki układa się na podłożu z płyty magnezowej. W tym celu należy lekkim ruchem przycisnąć płytkę do podłoża. Plastikowe krzyżyki dystansowe umożliwiają uzyskanie jednakowego rozstawu między sąsiadującymi płytkami. Innym sposobem wyrównanania płytek ceramicznych jest napięty sznur. Po związaniu kleju spoiny oczyszcza się z pozostałości materiału oraz brudu. Następnie z pomocą gumowej szpachelki spoiny wypełnia się fugą. Resztki fugi oraz roztwru z powierzchni płytek usuwa się z pomocą wilgotnej gąbki.
 
Spoiny kątowe i uzupełnienia pokrywa się elestycznym wypełniaczem z pomocą pistoletu. Prostszym rozwiązaniem jest wykorzystanie plastikowych profili kątowych.